Dealing with Stressful Parents

I have them, you have them, DWI

cause they still love us…

There are so many type of parenting styles they don’t even count on my two hands; there is this one pattern that often appears across all types. That is being extra (even before the word extra was a thing)! From basic parents who stress their kids out about being super-students, parents who stress their kids out since they’re 5 about not having sex before marriage, to parents who are just extra overprotective for no apparent reason, they all exist and some of us grew up putting up with it because “they’re worried and they want what’s best for us”.

But people, this was childhood. Endorse this bad habit or not, doesn’t matter, trust me, it’s gonna follow into adulthood. They are gonna snoop their nose into your business, force their opinion upon you even when you didn’t ask for it, and ruin a perfectly good day with THEIR worrying which they bring upon themselves. Bitch it’s not my fault you sit down and create scenarios in your head, which you then proceed into believing are some kind of intuition or prophecy that you magically achieved when you became a parent. Like yes, you do fall in when you guess stuff about your kid sometimes but that’s expected man! You know this person all his/her life, it’s normal that you’re gonna get it right sometimes, it doesn’t make you a psychic.

You know what I hate? They always tell us that we are not trying to understand them. To understand that they act the way they do cause they’re parents and they’re worried, but when we do something they don’t understand they don’t try to. Not only they don’t understand that we are adults in an adult world that is different than theirs, therefore our rules are different than theirs, but they also do not trust our judgement and our ability to make decisions for ourselves. Like, I’m 23, isn’t this what you’ve been prepping me for my whole life? You don’t have any faith in the work you’ve been doing as a parent that I can get out there and be good by myself? Without you?

Oh this a whole other chapter. The transition of us becoming independent is so hard for all of them. The thought of us taking steps towards our future without consulting with them is, oh my god, so outrageous. They will make themselves sick worrying about stuff with no basis and then they’ll be so miserable that they’ll try to pass this anxiety onto you  without stoping to think that this might ruin your happiness and make you stressed as well for absolutely no reason.

They are always justified, because they are parents and kids don’t come with a manual right? But parents don’t come with a manual either and taking into consideration that there is no such thing as a “perfect parent”, we reach the conclusion that they are not always right and we don’t ALWAYS have to listen to them, especially when we’re like… I don’t know, ADULTS?

All I’m saying is that they should stop expecting us to excuse their every mistake because they are not perfect and because everything they say is because they love us. We love them too, but we also love ourselves and we are entitled to being our own person, even if that includes not living to ease their anxieties and fears.

#nobodymattersmorethanyou xx



Καθόταν στο σκληρό παρκέ και δεν μπορούσε να πάρει ανάσα. Αυτό ήταν το μόνο που μπορούσε να θυμηθεί απο εκείνο το βράδυ.

Όταν ξύπνησε δεν αναγνώρισε το μέρος στο οποίο βρισκόταν. Οι τοίχοι ηταν γκρι αλλα μάλλον κάποτε ήταν άσπροι, και μπορούσε να διακρίνει διάσπαρτους καφέ λεκέδες εδώ και εκεί. Ένιωσε ένα έντονο τσούξιμο στους καρπούς της και της πήρε αρκετή ώρα να προσαρμόσει τα δεδομένα που βρισκόταν γύρω της.

Πρώτον, στο δωμάτιο ήταν μόνη της, δεύτερον ήταν ξαπλωμένη στο πάτωμα και τα χέρια της ήταν σφιχτά δεμένα σε ενα καλοριφέρ, και τρίτον δεν υπήρχε τίποτα στο δωμάτιο, κανένα έπιπλο, κανένα σημείο ζωής.

Τότε άρχισαν να παρέρχονται στο μυαλό της ένα ένα τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς. Το ταϊλανδέζικο φαγητο που παρήγγειλε μαζι με τον πατέρα της, το πως έριξε το κρασί της πάνω στο άσπρο και ακριβό φόρεμα της όταν η πόρτα άνοιξε απότομα και τρεις μεγαλόσωμοι και οπλισμένοι άντρες βίαια μπήκαν στο λοφτ τους χωρίς καμία εξήγηση. Τον πατέρα της που της φώναζε να φύγει απο το δωμάτιο, τους άντρες να ξεστομίζουν βρισιές και να μιλάνε έντονα για λεφτα, την ένταση της συζήτησης να ανεβαίνει όλο και περισσότερο, τον ένα απο αυτούς να τραβάει ένα περίστροφο απο την εσωτερική τσέπη του ατσαλάκωτου σακακιού του, το όπλο να στρέφεται προς το μέρος της, απειλές για τη ζωη της αν ο πατέρας της δεν είχε τα λεφτά τους, ο ήχος της σκανδάλης, το σώμα του πατέρα της να μπαίνει προστατευτικά μπροστά της, αίμα να ποτίζει τα μαλλιά και τη μπλούζα της, αίμα στο πάτωμα, στον τοίχο, το σώμα του πατέρα της να πέφτει και τα μάτια του να την κοιτάνε για μια τελευταία φορά.

Για αυτο ηταν στο πάτωμα και εκείνη, για αυτό δεν μπορούσε να αναπνεύσει, μάλλον θα έκλαιγε και ας μη το θυμόταν. Την νάρκωσαν και την εφέραν στο δωμάτιο, αυτό υποψιαζόταν τουλάχιστον.

Ήθελε να κλάψει πάλι αλλά δεν θα τη βοηθούσε σε κάτι. Τα συναισθήματα της όμως ήταν πολύ έντονα και πολυ αρνητικά και δεν κατάφερνε να τα διαχειριστεί. Ήθελε να νοιώσει οποιοδήποτε άλλο είδος πόνου εκτός απο αυτο που την κατάπινε. Χωρίς να το καταλάβει δάγκωνε το κάτω χείλος της, τόσο δυνατά που είχε αρχίσει να ματώνει, και όσο πιο πολυ μάτωνε τοσο πιο δυνατά το δάγκωνε. Το αίμα έσταξε στο πάτωμα και το κοίταξε με μίσος. Δεν ήθελε να ξαναδεί αίμα.

Κάποια στιγμή κοιμήθηκε και όταν ξύπνησε είχε μπροστά της μια ποπ Τάρτ με γεύση φράουλα την οποία δεν άγγιξε. Ειχε χάσει τις ώρες γιατι το δωμάτιο δεν είχε παράθυρο παρά μόνο έναν αεραγωγό. Πονούσαν τα χείλη της αλλά δεν την ένοιαζε. Ποτέ δεν έβλεπε το πρόσωπο εκείνου που της έφερνε φαγητό και νερό και ούτε της μίλαγε. Της έλειπε ο μπαμπάς της, οι φίλες της, η ζωή της.

Πάντα είχε ότι ήθελε εκτός απο τη μητέρα της που μετα το διαζύγιο ήταν πάντα απών. Όσο ήταν σε εκείνο το δωμάτιο σκέφτηκε πολλές φορές αν άξιζε αυτο που της συνέβη. Αν η αυταρχική συμπεριφορά της στους γύρω της όλα αυτα τα χρόνια και η αδυναμία της να είναι εκει συναισθηματικά για τους άλλους την οδήγησε σε αυτο το δωμάτιο. Αλλά δεν είχε βλάψει ποτέ κανένα, δεν της άξιζε αυτό. Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληγε κάθε φορα που έκανε τέτοιες σκέψεις.

Μετά απο κάποιες μέρες έκλαιγε πολύ. Σκεφτόταν όλους όσους ήξερε και αν κανένας απ αυτούς θα ειχε παρατηρήσει οτι έλειπε. Αν η αστυνομία ειχε βρει το πτώμα του πατέρα της, η αν ήταν ακομα εκεί. Αν η μαμά της την είχε ψάξει, αν είχε στεναχωρεθεί για τον πατέρα της και αν είχε ανησυχήσει για την κόρη της.

Όταν την έβγαλαν απο το δωμάτιο της είχαν καλύψει τα μάτια και την είχαν βάλλει σε ένα αμάξι. Θυμόταν οτι ήταν πολυ ώρα εκει μέσα και οτι την ενοχλούσε η μυρωδιά απο τα δερμάτινα καθίσματα. Ίσως και να την ενοχλούσε η δίκη της μυρωδιά. Δεν ήθελε να ασχοληθεί.

Όταν την έβγαλαν απ το αυτοκίνητο και της ελευθέρωσαν τα μάτια είδε σε απόσταση τη μητέρα της να κλαίει και έναν άντρα να πλησιάζει με ένα μεγάλο σάκο. Σκέφτηκε πως σίγουρα θα ειχε λεφτά μέσα. Τα συναισθήματα της ήταν μπερδεμένα. Ήταν χαρούμενη που έβλεπε την μητέρα της, ήταν σοκαρισμένη και επίσης δεν ήξερε γιατι η μαμά της ήταν εκει. Επειδη την αγαπούσε ;

Οταν η μητέρα της την έπιασε επιτέλους στα χέρια της την αγκάλιασε και ξέσπασε σε κλάμματα, αλλα δεν είπε τίποτα. Καμια απ τις δυο δεν είπε τίποτα. Κάθισαν στο αυτοκίνητο και κατευθύνθηκαν προς το σπίτι της μητέρας της.

“Και τώρα τι;” κατάφερε να πει εκείνη μετά απο αρκετή ώρα.

“Καταλαβαίνω οτι η συνθήκες είναι άσχημες, και καταλαβαίνω οτι δεν ήμουν η καλύτερη μητέρα εδώ και πολλά χρόνια.. αλλά πραγματικά μετά απο κάποιο σημείο, όταν ήξερα οτι ειχα ήδη χάσει τόσα απ τη ζωή σου, παρόλο που κατάλαβα το λάθος μου δεν μπορούσα να σε προσεγγίσω. Ειναι δειλό το ξέρω, αλλά δεν μπορούσα. Τωρα λοιπόν ήρθε η ώρα να ειμαι η μαμά σου. Να σε βοηθήσω να σηκωθείς, να είμαι δίπλα σου, να σε δω να προχωράς και να γίνω η γιαγιά των παιδιών σου. Ίσως τα καταφέρω καλύτερα μαζι τους τωρα που ξερω πως θα πρέπε να ειχα ζήσει τη ζωή μου. Θα με αφήσεις ;”

Εκείνη σκέφτηκε για λίγο. Ήξερε οτι θα ήταν διστακτική αρκετά, ίσως και απόμακρη αλλα ήταν η μητέρα της. Μια ζωη περίμενε να ακούσει αυτα τα λόγια και τωρα που τα ειχε ακούσει φαινόντουσαν πραγματικά αυθεντικά. Καθώς σκεφτόταν δάγκωσε καταλάθως τα χείλη της και συνοφρυώθηκε απο το τσούξιμο. Αλλα γρήγορα της πέρασε, χαμογέλασε αμυδρά, και απάντησε…”Ναι…μαμά”.

Small Little Happiness

Sometimes, for some people, under certain circumstances some “life folds” aka blind folds of life, are automatically enabled, keeping them from clearly see what they ought to.
They feel empty often, they are not satisfied with what and who is around them, they look for reasons to be upset about as if nothing is good enough for them. Those people might seem bitter, bitchy or even miserable but that’s not the whole story. All they need is a little reminder.
They need to be reminded that their hands are not tied and that they can take that f-ing “life fold” off anytime they want. It’s not that they take people for granted, once they are reminded that what they have is not something they should consider unimportant or else they might lose it they are very much willing to take that blind fold off.
And that’s when they wake up.

Days like today, days that are not even that special, days containing a lot of studying and a lot of alone time make me realise how happy I am and that I shouldn’t let any superficial emptiness, caused by the natural response of human beings to always seek for more, forget of what I have. When you find that person who will see you doubting the world and sticks with you anyway though, that’s a keeper, that’s when you fall for him so hard that you just gotta shake everything away and take all the love in. From the simplest to the most complex. Waking up together and drinking coffee in your pyjamas, but also going on a nice trip abroad. Make plans, it’s fine, it’s not as scary as they say. I have him, and I am as happy as ever.
I also have a cat. She is still small, around 4 months. She is white and her name is Alaska. I love her to death and she is one more of those little things that make you appreciate everyday miracles. Those silly things she gets scared of and her kick ass reactions but also the times when I am tired and I leave her alone while I drop dead on my bed, but she comes, slowly approaching, climbs up and sits on my lap while purring and looking me in the eyes; then we sleep together.
I have two baby brothers who have unconditional love to give and they are so funny while they are trying to walk and talk. I just spent a week downloading every animated movie ever made, greek dubbed, for them and I enjoyed doing it because I could imagine them sitting on the couch and watching with their eyes wide opened. Taking a little edge off my dad and stepmom who are the coolest people on the planet and they must be magicians otherwise I don’t understand how they fit two babies and a german shepherd along with clothes for a month, in one car when they go to our summer house.
Finally, my mom makes me smile, because she screams and yells and blames me for everything because she wants to make me better and because she trusts me and because she lives me and breaths me. She probably wants to punch me sometimes and she might never fully know me but she is always there and she is also there for everyone that I truly love.

It’s okay to be sad, I am sad sometimes but all I need is his hug, my cat’s purr, my brothers’ laugh, some whiskey with my dad and stepmom, and my mom’s support to bring that smile up again.

Never take your people for granted because if you just read what I wrote then you must understand how deeply, with no return, dependent your happiness is on them. It’s wrong what they say that your happiness shouldn’t depend on others because it’s not the person per se you are dependent on, just the satisfaction of being able to give and take the necessary things in order to feel a complete person.

 For C, you make my life a little bit better each day that passes.